Reputatie


Brouwers hebben een rijk verleden. In de middeleeuwen zorgden zij niet alleen voor het nodige drinkplezier maar ook voor gezonde want gekookte dranken. De brouwer genoot aanzien en behoorde tot de dorpsnotabelen. De industrialisering zorgde voor een eerste consolidatie van de productie, later volgde ook de consolidatie van het marktaandeel.
De lokale Vlaamse Brouwerij Artois werd zo een wereldspeler als AB Inbev. Een groep die ongetwijfeld hard en strak bestuurd wordt. Betekent dit ook goed bestuur? Wellicht wel, althans volgens de wet en de codes. Maar het is al gezegd, ook de overheid, de werknemers, de samenleving spreken tegenwoordig een woordje mee als het over goed bestuur gaat.
Topman Carlos Brito lijkt echter in een ivoren toren te leven, is bij ons zelden of nooit te zien in de media, laat staan dat hij een interview geeft aan radio en televisie. Wekt het dan verwondering dat AB Inbev de confrontatie zoekt met het land waar nochtans de roots van de groep liggen ? Begin de jaren 2000 stond het land op stelten toen Inbev de indruk wekte dat het zijn hoofdkwartier om fiscale redenen zou verplaatsen naar Luxemburg. Later was er de zeer omstreden verhuis van de Hoegaarden-productie naar Luik. Een slag in het gezicht van de consument. Vorig jaar besliste AB Inbev eenzijdig om zijn leveranciers pas na 120 dagen te betalen. Plots waren de leveranciers geen belangrijke stakeholders meer. Dit jaar was er de felomstreden beslissing om enkele honderden medewerkers in België te ontslaan ondanks de mooie winstcijfers. Bovendien ontvangen de onafhankelijke bestuurders bonussen wat indruist tegen de aanbevelingen van de Belgische code deugdelijk bestuur.
Dat waren wellicht allemaal economisch goed onderbouwde beslissingen maar getuigden ze niet allemaal van een zekere minachting tegenover de samenleving? Een reputatiebreuk van formaat. Ze druisten in tegen de bevlogen principes van maatschappelijk verantwoord ondernemen en goede relaties met alle stakeholders.
Een van de zogenoemde onafhankelijke bestuurders van AB Inbev, met name Jean-Luc Dehaene, kampt met een levensgroot probleem. Als actief politicus (JLD is Europarlementslid en wegbereider van een politiek akkoord over Brussel-Halle-Vilvoorde) hoort het niet dat hij bestuurder is van Dexia en AB Inbev. Dehaene zit gevangen in een driehoeksrelatie. Mocht hij iets zeggen, dan trapt hij als ACW-man ofwel de aandeelhouders ofwel de werknemers ofwel zijn kiezers op de tenen. Dus zwijgt hij en dat doet hij echt niet uit solidariteit met zijn mede – bestuurders bij AB Inbev.

Kris Barrezeele
Hoofdredacteur

Reageer op: hoofdredacteur@debestuurder.be