De Voorzitter: Vicky Corn, voorzitster Herw!n


22 Dec
22Dec

Herw!n voorzitster Vicky Coryn: “Als er iets beslist wordt waarvan ik weet dat het onze medewerkers persoonlijk zal treffen, dan valt mij dat zwaar” 

“Ik ben mij er heel erg van bewust dat ik als voorzitter maar één kleine schakel ben in een veel groter geheel.” Vicky Coryn, al twee jaar in de voorzitterszetel van Herw!n en sinds 2015 algemeen directeur bij Groep INTRO, plaatst zichzelf dan ook liever niet op de voorgrond in een bestuur: “Ik ben er niet op uit om zelf te scoren, laat dat maar over aan de hele organisatie”, klinkt het duidelijk.    

Een bestuurs- of voorzittersrol neem je niet zomaar op, vindt Coryn. “Als je wordt gevraagd om in een bestuur te zetelen, in welke functie dan ook, dan moet je daar eerst heel goed over nadenken. Het is een groot engagement dat je aangaat, een mandaat waar je tijd en moeite moet insteken. Niet iets dat je even doet om je cv aan te dikken.” Coryn heeft over elk mandaat zelf ook telkens hard nagedacht. Toen ze vijftien jaar geleden in haar eerste bestuur terechtkwam - bij Fiets & Werk - was ze nog een twintiger, maar ook toen al nam ze de tijd om even stil te staan bij wat het mandaat zou inhouden. “Je moet er toch zeker van zijn dat jouw competenties passen binnen het bestuur, er moet een complementariteit aanwezig zijn in die bestuurskamer, vind ik.” 

Een lotje trekken  

Zo goed ze haar mandaten heeft gewikt en gewogen, zo weinig heeft ze nagedacht over haar studiekeuze als achttienjarige. “Ik wist echt niet wat ik wou studeren”, vertelt Coryn. “Toen mijn moeder op het einde van de zomer zei ‘nu wordt het toch eens tijd om te beslissen’, heb ik een lotje getrokken uit een pot met een aantal studierichtingen op een briefje.” Ergotherapie, had ze daar dan ineens in haar handen. Een richting die haar niet bepaald vlinders in de buik gaf. “Die eerste weken voelde ik al direct dat het niets voor mij was, maar ik heb toch doorgezet en de studies afgerond. Al raad ik het niemand aan om op die manier een keuze te maken. Ik hoop dat mijn zoon over twee jaar niet met lotjes afkomt!”, lacht ze. 

Coryn heeft uiteindelijk wel enkele maanden als ergotherapeut gewerkt, maar was maar al te blij toen er via een kennis een nieuwe opportuniteit kwam - via een post-it op de voordeur. “Er stond geschreven dat ze iemand zochten bij het CVL, het Centrum voor Levensvorming, in Brugge. De organisatie gaf vormingen en opleidingen aan jongeren die moeilijk aansluiting vonden bij het reguliere onderwijs. Ik kon er meteen aan de slag en die sector bleek beter bij mij te passen. Ik zag sneller resultaat van mijn werk, de uitdagingen bleven ook komen. Toen CVL in 2006 werd omgevormd tot Groep INTRO heb ik telkens leidinggevende functies gehad in West-Vlaanderen. In 2015 heb ik dan de overstap gemaakt naar Brussel en ben ik algemeen directeur geworden van de groep.” 

“Ik hoef niet het verschil te maken in een bestuur. Ik moet ervoor zorgen dat anderen binnen de organisatie het verschil kunnen maken”


Zuurstof geven   

Eigenlijk zit Coryn dus al twintig jaar in dezelfde organisatie, maar dat gevoel heeft ze helemaal niet. “Zowel inhoudelijk als organisatorisch is Groep INTRO altijd blijven groeien en evolueren. We hebben nu 1000 werknemers in Brussel en Vlaanderen die werken in één van onze zes expertisedomeinen: maatwerk, werk, school, buurt, vrije tijd en justitie. Onze opleidingen en individuele begeleidingsmogelijkheden zijn intussen zo verruimd en verdiept in die domeinen dat de uitdagingen nooit ophouden. En zo heb ik het graag!” 

Als bestuurder van I-Diverso en Sterpunt Inclusief Ondernemen, en vooral als voorzitter van Herw!n - een ledenorganisatie voor sociale circulaire ondernemers - behapt ze nog extra challenges. Maar zelf blijf Coryn heel nuchter bij haar leidende rol van een raad van bestuur. “Ik hoef niet het verschil te maken. Ik moet ervoor zorgen dat anderen binnen de organisatie het verschil kunnen maken. Ik moet zuurstof geven en vooral maken dat beslissingen van het bestuur niet verstikkend zijn voor het management van de organisatie. Dat de directie de ruimte heeft om z’n ding te doen”, zegt Coryn. Daarbij is het vooral belangrijk dat bestuursleden hun eigen referentiekader achterwege laten, vindt ze. Want niemand heeft iets aan een bestuurder die continu zegt ‘ah, dat heb ik ook al meegemaakt’ of ‘bij ons is dat niet gelukt dus doe dat maar niet’. “Een bestuurder of voorzitter moet uiteraard zijn kennis en expertise delen, maar niet vanuit het standpunt van zichzelf of zijn eigen bedrijf. Als voorzitter én als bestuurder moet je beseffen dat je er zit om een andere organisatie vooruit te helpen. Het draait dus niet om mij als voorzitter, of om ons als bestuursleden, maar om de instelling waar we voor werken.” 

“Het is zo gemakkelijk om overal de problemen te zien en te benoemen, maar je mag daar niet te lang bij blijven haperen. Wat je vooral moet doen, zeker in tijden van crisis, is naar de mogelijkheden zoeken”


Denken in mogelijkheden

Coryn is rechttoe rechtaan in haar manier van werken én haar manier van communiceren. In haar leiderschap hanteert ze dan ook een erg open communicatie. Conflicten, die worden direct aangepakt, zo klinkt het. “Anders blijft dat vreten en straalt dat enkel maar negatieve energie uit. Pas op, ook in conflicten ken ik mijn plaats. Ik ga me niet moeien met een vete tussen twee bestuursleden die gewoonweg botsende meningen hebben. Ze moeten het zelf oplossen. Ik kan daar wel een duwtje in geven, maar ik ga hen niet bij de hand nemen. Maar als er onenigheden zijn die te maken hebben met het systeem van Herw!n of hoe wij ons organiseren, dan voel ik mij uiteraard wel aangesproken. Ik zal dat dan ook meteen voorleggen en bespreken met de rest.” 

De voorzitster wil dus vooral dat alles op haar bestuurstafel kan gegooid worden. “Ik kijk mensen graag in de ogen op het einde van een vergadering en vraag of ze hebben gezegd wat ze moesten zeggen. Ik kan het niet verdragen als ik iemand ‘ja’ hoor zeggen, terwijl ik hem of haar ‘neen’ zie denken. Ook daar zal ik snel op inpikken. Geen enkele onduidelijkheid mag blijven liggen in een bestuurskamer. Het moet uitgeklaard worden, er moet een oplossing gevonden worden.” Die aanpak komt ongetwijfeld voort uit Coryns reflex om te denken in mogelijkheden, en niet in moeilijkheden. “Het is zo gemakkelijk om overal de problemen te zien en te benoemen, maar je mag daar niet te lang bij blijven haperen. Wat je vooral moet doen, zeker in tijden van crisis, is naar de mogelijkheden zoeken.” 

Verantwoordelijkheid nemen 

Coryn heeft dus geen moeite om conflicten aan te pakken, maar de voorzitster geeft wel toe dat ze het lastig heeft met de menselijke kant van bepaalde beslissingen die ze moet nemen. “Als er iets beslist wordt waarvan ik weet dat het onze medewerkers persoonlijk zal treffen, dan valt mij dat zwaar. En maar goed ook, denk ik dan. De dag dat ik zoiets op automatische piloot doe, stop ik er beter mee.” 

Maar in elke beslissing die Coryn neemt, is voor haar één iets altijd belangrijk: “Ik moet het kunnen uitleggen. Aan mezelf, maar ook aan anderen”, klinkt het. “Ik moet kunnen tonen dat ik met alle elementen heb rekening gehouden, dat ik samen met het bestuur hierover goed heb gedebatteerd en dat we alles naast elkaar hebben gelegd om te beslissen.” Desnoods gaat Coryn nog eens aankloppen bij andere experten, of toetst ze nog eens extra af met de bestuurders in een individueel gesprek. Maar zomaar in het wilde weg iets beslissen doet ze nooit. En als ze er nog niet aan uit is, dan vindt ze het geen probleem om dat te zeggen. “Als voorzitter of bestuurder mag je er niet mee inzitten om te zeggen ‘ik moet hier nog eens over nadenken, ik weet het gewoonweg nog niet’.” 

En als achteraf blijkt dat het toch niet de beste keuze was? “So be it. Ik weet tenminste waarom we als bestuur iets hebben beslist en dat we er alles aan gedaan hebben om de keuze zo goed mogelijk te maken. Dan kan ik ermee leven, hoor. Met de kennis van vandaag is het altijd gemakkelijk om naar het verleden te kijken, hé. Tot zolang we maar leren uit onze fouten en onze verantwoordelijkheid nemen voor de gevolgen van onze keuzes.” 

"Een raad van bestuur moet immers een toetssteen zijn voor de directie, en variatie op alle vlakken kan daarbij cruciaal zijn. Ik zie het als mijn missie om vrouwen bewuster te maken van het feit dat een carrière niet in de weg moet staan van je persoonlijk leven” 


Duurzaamheid en inclusie

Al bij al vallen die moeilijke keuzes en lastige momenten wel mee, benadrukt Coryn. “Het gebeurt gelukkig niet zo vaak. Er zijn vooral mooie en boeiende momenten”, zegt ze. “Zowel als voorzitter, als bestuurder en directeur kom ik met ontzettend veel interessante mensen in contact. Dat is heel verrijkend. In de voormiddag sta ik te praten met onze arbeiders in één van onze trajecten, in de namiddag zit ik aan tafel in gesprek met een minister. Ik heb voor beiden evenveel respect en waardering, want iedereen is nodig om iets te realiseren.” 

Vanuit haar drie verschillende functie bij drie verschillende organisaties is Coryn wel altijd bezig rond één thema: tewerkstelling en arbeidsmarktbeleid zijn de rode draad in haar carrière. “Het zijn twee onderwerpen die altijd boeiend zullen blijven. Er zullen altijd uitdagingen aan te pas komen”, meent ze. “Vooral duurzaamheid en inclusie zijn de speerpunten voor de komende jaren. Eigenlijk is dat zelfs de bestaansreden van Herw!n. Diversiteit is al lang geen werkpunt meer, dat is er gewoon al. Of je er nu voor of tegen bent. Nu draait het volop rond inclusie, rond verschillen helemaal benutten zodat je meerwaarden kan creëren op de arbeidsmarkt.” 

Vrouwen in een mannenwereld

Nu ze het woord diversiteit in de mond neemt, geeft Coryn toe: “We doen het in ons bestuur eigenlijk niet op elk vlak zo goed, dat besef ik heel goed. Ik preek hier inclusie en diversiteit, maar wij slagen er maar niet in om dat door te trekken naar onze raad van bestuur. Het zijn vooral blanke mannen, ja. En pas op, we proberen actief te scouten, maar het is nu eenmaal een feit dat de meeste mensen in senior posities mannen zijn. Zeker in onze sector. Herw!n is een ledenfederatie waar heel wat maatwerkbedrijven inzitten. Als we uit die poel vissen, dan vangen we nu eenmaal vooral mannen.” 

Ze zou het liever anders zien. Het houdt haar bezig, natuurlijk. “Het blijft een aandachtspunt voor mij, absoluut”, zegt Coryn duidelijk. “Ik wil daar ook verandering in brengen. Op vlak van competenties zijn we héél divers in ons bestuur, en op korte termijn is dat zeker het belangrijkste. Maar op lange termijn kan je maar beter zo divers mogelijk zijn. Een raad van bestuur moet immers een toetssteen zijn voor de directie, en variatie op alle vlakken is daarbij cruciaal. Maar we moeten als maatschappij nog meer struikelblokken weghalen voor vrouwen. Hierin zie ik het wel als mijn missie om vrouwen bewuster te maken van het feit dat een carrière niet in de weg moet staan van je persoonlijk leven.” 

Of Coryn zelfs al moeilijkheden heeft ervaren in een mannenwereld? “Nee, eigenlijk niet”, zegt ze. “Ik heb wel al meegemaakt dat iemand vraagt ‘wie is de voorzitter?’, en dat ze allemaal naar mijn mannelijke collega naast mij kijken, in plaats van naar mij. Ze gaan ervan uit dat de man wel de voorzitter zal zijn”, lacht Coryn. 

Miep Gies en Coco Chanel 

Coryn staat haar vrouwtje tussen die mannen. Geen wonder dat ze zelf ook opkijkt naar andere sterke vrouwen. “Als het ooit op één of andere magische wijze zou kunnen, dan wil ik wel eens op café met Miep Gies of Coco Chanel”, haalt ze aan. “Die eerste heeft Anne Frank en haar familie verborgen gehouden in het achterhuis. Hoe zou zij omgegaan zijn met twijfels? Hoe heeft ze dat verzwijgen een plek kunnen geven? Ze heeft haar eigen leven op het spel gezet om anderen te helpen. Met zo iemand wil je toch wel eens praten hé? En de tweede, Coco, zij heeft letterlijk de vrouwen uit het corset gehaald en een broek laten dragen. Hoe reageerden de mannen toen ze voor het eerst in lange broek voor hen stond? Voor die tijd was dat durven, ik wed dat ze heel wat vreemde blikken kreeg.” 

Over vreemde blikken gesproken: op de vraag met welke filmheld ze Herw!n zou vergelijken, antwoordt Coryn meteen ‘Vianne Rocher’. Een personage gespeeld door Juliette Binoche in de film Chocolat. “Ik ben niet zo’n filmliefhebber, ik haal nooit het einde ervan”, grinnikt Coryn. “Maar Chocolat is echt een pareltje. Vianne Rocher opent een chocoladewinkeltje in een klein dorp en krijgt ook heel wat lelijke blikken toegeworpen. Ze moet tegen weerstanden boksen. Bij Herw!n voelt dat ook zo een beetje. Met onze maatwerkbedrijven stellen we medewerkers te werk die niet op de reguliere markt terecht kunnen. Het is niet de meest aaibare of sexy doelgroep hé, dat weten we ook wel. We hebben op dat vlak ook al tegen weerstanden moeten vechten. Ja, zelf nu nog, en ook in de toekomst zal dat altijd wel een beetje blijven.” 

Die toekomst is meteen een goed moment om het gesprek last minute nog over een andere boeg te gooien. Want wat hoopt Coryn dat er onder de kerstboom ligt voor haar? “Ik hou van geurkaarsen met een natuurlijk parfum. Pokkeduur, dat geef ik toe, maar voor mij is dat het toppunt van gezelligheid. Een glaasje wijn, een goed boek, en de geur van zo’n kaars: mijn avond is geslaagd. Maar of het onder de kerstboom zal liggen? Ik betwijfel het, mijn man heeft na twintig jaar nog altijd niet door dat zulke geurkaarsen mijn guilty pleasure zijn”, lacht ze.

Auteur: Ines Van Impe

Lees ook de interviews met andere inspirerende voorzitters: De Voorzitter - De Bestuurder 

Comments
* De e-mail zal niet worden gepubliceerd op de website.